جايى كه بشر ، خود را نسبت به علفهاى بيابان كه در دامن طبيعت در پرتو باران و اشعهء خورشيد و مواد طبيعى زمين ، پرورش يافته است ، سزاوار و محق مىداند و اولويت خود را چنين توجيه مىكند كه او پيش از ديگران به دور زمين آن ، سنگ چيده و يا علفهاى آن را دست چين كرده است ؛ با اين وضع ، خدايى كه به همهء جهان با تمام اتمها و ذراتى كه دارد ، هستى بخشيده است ، شايسته‌تر نيست كه خود را مالك على الاطلاق جهان بداند و بفرمايد : « الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ؛ براى اوست مالكيتهاى آسمان و زمين » ؟ قرآن به اين حقيقت ، نه تنها در اين آيه ، بلكه در سوره‌هاى مختلفى تصريح كرده است « 1 » . براى خدا فرزندى نيست ديگر صفتى كه در آيه از آن ياد شده است ، اين است كه براى او فرزندى نيست . ملت يهود به تصريح قرآن ، « عزير » را فرزند خدا و مسيحيان ، حضرت « مسيح » را فرزند او مىدانند ، آنجا كه مىفرمايد : « وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ « 2 » ؛ يهود مىگويند : عزير پسر خدا و نصارا مىگويند : مسيح فرزند خداست » .

--> ( 1 ) . ر . ك : بقره ( 2 ) آيهء 107 ؛ آل عمران ( 3 ) آيهء 26 و 189 ؛ مائده ( 5 ) آيهء 40 و 120 . ( 2 ) . توبه ( 9 ) آيهء 30 .